Значення

значень: 7
  1. (перехідне)To disallow or reject.

    I wanted to go to the party, but I was denied.

  2. (перехідне)To assert that something is not true.

    to deny a rumour to deny an allegation

    I deny that I was at the party.

    leugnen, bestreiten, dementieren

    отрица́тьotricátʹ, отверга́тьotvergátʹ, отве́ргнутьotvérgnutʹ

    запере́чуватиzaperéčuvaty, відкида́тиvidkydáty

  3. (ditransitive)To refuse to give or grant something to someone.

    My father denied me a good education.

    verweigern

    відхилитиvidxylyty

    refuse to grant, as of a petition or request

  4. To take something away from someone; to deprive of.

  5. (перехідне)To prevent from scoring.

  6. To disclaim connection with, responsibility for, etc.; to refuse to acknowledge; to disown; to abjure; to disavow.

    Jesus prophesied that by the time the cock crowed, Peter would have denied him three times.

    refuse to recognize or acknowledge

  7. (застаріле)To refuse (to do or accept something).

    refuse to accept or believe

Приклади

речень: 1299
  1. It's a fact you can't deny.

    Це факт, який ти не можеш заперечувати.

    ruЭто невозможно отрицать.

    deDas ist eine Tatsache, die du nicht abstreiten kannst.

  2. Tom denied having ever met Mary.

    Том заперечував, що коли-небудь зустрічав Мері.

  3. I won't deny it was difficult.

    Я не заперечуватиму, що це було складно.

  4. No one can deny those facts.

    Ніхто не може заперечувати ці факти.

    ruНикто не может отрицать эти факты.

    deNiemand kann diese Tatsachen bestreiten.

  5. I've considered your request and have decided to deny it.

    Я розглянув твоє прохання і вирішив відмовити.

    ruЯ рассмотрел вашу просьбу и принял решение отклонить её.

Українська
За значеннями 2
to assert that something is not true:
to refuse to give or grant something to someone:
Русский
За значеннями 1
to assert that something is not true:
Deutsch
За значеннями 2
to assert that something is not true:
to refuse to give or grant something to someone:

Походження

From Middle English denyen, from Old French denoier (“to deny, to repudiate”) (French déni

From Middle English denyen, from Old French denoier (“to deny, to repudiate”) (French dénier), from Latin denegare (“to deny, to refuse”), from de- (“away”) and negare (“to refuse”), the latter ultimately from Proto-Indo-European *né (“no, not”). Doublet of denegate.

Wiktionary, CC BY-SA 4.0 · source

Форми

denies, denying, denied, denied
Базова формаdeny · to deny
3-я особа одниниdenies
Дієприкметник теперішнього часуdenying
Минулий часdenied
Дієприкметник минулого часуdenied

правильне · Урок

Present simpleУрок

I, you, we, theydeny
he, she, itdenies

Past simpleУрок

усі особиdenied

Present perfectУрок

I, you, we, theyhave denied
he, she, ithas denied

Future simple (will)Урок

усі особиwill deny

Синоніми

синонімів: 17
Близькі за значенням
  • refuse to let have:refuse
  • deny oneself (something); restrain, especially from indulging in some pleasure:abnegate
  • deny formally (an allegation of fact by the opposing party) in a legal suit:traverse

Антоніми

антонімів: 5

Спільнокореневі

пов’язаних слів: 16

Сполучуваність

шаблонів: 12
  • denied the accusation
  • denied the allegations
  • there's no denying
  • has repeatedly denied
  • confirm nor deny
  • denied any wrongdoing
  • request was denied
  • denied knowing knowing
  • no denying that
  • deny the fact
  • denied the charges
  • repeatedly denied

Дивіться також

сусідні слова
deny — значення, приклади, форми, синоніми | Krumeto